RE-AKCJE 5

niedziela, 6 marca 2016

dr Zbigniew I. Brzostowski (tekst)

Międzywydziałowy Instytut Nauk o Sztuce

Marta Adamska (praca)

Wydział Rzeźby i Intermediów

bez tytułu

video, 00:02:38

Video-realizacja Marty Adamskiej bez tytułu jest wedle słów własnych Autorki „próbą wizualizacji projektu w przestrzeni miejskiej”, w którym połączyła „animację z płaskim malarstwem geometrycznym”.
W motywacje i cele przyświecające Artystce widz zostaje wprowadzony

w prosty sposób - słowem wstępnym na planszach. Nic zatem nie zostało ukryte ani niedopowiedziane.

Czy jednak, aby na pewno?
Co prawda, kiedy Marta Adamska stwierdza, że „kontrasty

a w ostateczności duże podobieństwo” sztuki geometrycznej, pozornie „prostej i przewidywalnej” oraz niby chaotyczny ruch masy owadów,

w którym jednakże konstatujemy ustalony porządek, wykazują „duże podobieństwo”, ma rację. Z pozornego porządku może narodzić się chaos, a z największego chaosu - harmonia. W czym zatem kryje się sedno rzeczy? Otóż, kiedy przyjrzymy się przestrzeniom, które wybrała Autorka do swej wizualizacji, dzieło nabiera znaczenia społecznego i budzi najróżniejsze skojarzenia i emocje. Od beztroski i śmiechu przez niechęć, zastanowienie, aż do obrzydzenia i wstrętu. Dowody?

Oto obraz na ścianie siedziby Klubu Wysokogórskiego - geometria rysunku zaczyna przypominać ostre górskie szczyty, a szybko poruszające się sylwetki owadów stają się ścigającymi się w zawrotnym tempie wspinaczami, co przywołuje uśmiech i uczucie radości. A znów ten sam obraz na ścianie dowolnego urzędu - w geometrycznym labiryncie szaleństwa, bezsensownych przepisów i wszechwładzy ludzi, których dawno temu Ateńczycy nazwali parasites, krążą bez końca petenci-ofiary. Inny przykład: stara, zapuszczona klatka schodowa, u wejścia do piwnicy roi się od pędzących insektów, strach wejść. Nie nadążamy za ruchem stworzonek, wydaje się, że zaraz nas oblezą, wcisną się pod ubranie… Budzą obrzydzenie, a może tylko przywołują słowa Arystotelesa, że robactwo rodzi się z brudu?

A prezentowany obraz ma charakter apotropaiczny i zdaje się kolejny raz mówić po grecku: hygeneia, katharsis. I tak, pozornie prosta, praca Marty Adamskiej ożywa dzięki otoczeniu, w którym ją umieszczono, ukazując odbiorcy swe jakże różne oblicza.

Marta Adamska, bez tytułu, video

sobota, 5 marca 2016

Paulina Brelińska (tekst)

Wydział Edukacji Artystycznej

Krystian Daszkowski (praca)

Wydział Komunikacji Multimedialnej

Rumunia 1996

album fotograficzny, czarno białe fotografie

notatki artysty (24,5 x 29 cm)

Widziałem obrazy, które nigdy nie powstały

wideo, 00:02:50

Album fotograficzny Rumunia 1996 oraz wideo Widziałem obrazy, które nigdy nie powstały

autorstwa Krystiana Daszkowskiego to prace, które początkowo mogą kojarzyć się

z rodzinnymi pamiątkami tworzonymi na własny użytek. Są one jednak przede wszystkim urzeczywistnieniem lęków, snów oraz marzeń ich autora. Ten nietypowy cykl mówi wiele

o samym artyście, który nie boi się opowiadać rodzinnych historii czy też sięgać po archiwalne materiały.

W albumie Rumunia 1996 Krystian starannie opisał historię z przeszłości. Czarno białe fotografie znajdujące się wewnątrz książki dokumentują podróż autostopem do Rumunii

w 1996 roku.

W rzeczywistości wycieczka niespełna ośmioletniego artysty, na którą zabrał go jego ojciec nigdy się nie odbyła. Twórca wykorzystał zdjęcia znalezione na mapach przeglądarki Google, odpowiednio je skadrował i upozorował ich stary wygląd. Dołączył do nich również notatki przypominające charakterem pisma i treścią dziecięce komentarze: Tata powiedział do mnie żebym spakował wszystkie najważniejsze rzeczy do walizki. Nie mówił po co, ani gdzie się wybieramy, dodał tylko żebym spakował ze sobą aparat. Zamazane twarze osób pojawiających się na zdjęciach jednocześnie chronią ich prywatność jak i podkreślają zawodność ludzkiej pamięci, która uniemożliwia często zapamiętanie istotnych faktów.

O ile w albumie Rumunia 1996 ukryta została zabawna intryga, tyle w wideo Widziałem obrazy, które nigdy nie powstały pojawia się niepokój. Fragmenty rodzinnych filmów zestawia on z wideo odtwarzającym jego senne wizje. Artysta poszukuje w ciemności za pomocą latarki swoich bliskich, którzy jak sam mówi powinni znajdować się na kocu.Niestety rzeczywistość jest inna. Wszystko [z czasem] się zmienia, a osoba poszukująca zostaje sama ze sobą, trzymając tylko i wyłącznie latarkę. Dwa kontrastujące ze sobą materiały filmowe obrazują niepewność artysty związaną z opuszczeniem rodzinnego domu, do którego pragnie on powrócić. Dziecięce zabawy odtworzone zostają w zwolnionym tempie. Silnie odznaczają się one na tle czarnego obrazu, z którego wyłania się chwilami niewyraźny kształt kraciastego koca, klatki schodowej czy też drogi. Pod koniec filmu bohater chwyta rąbek materiału, jakby chciał upewnić się czy to co widzi jest zgodne z rzeczywistością. Czynność ta podkreśla senny charakter wideo świadczy o powolnym procesie wybudzania

i powrotu do codzienności. Moment układania życia po swojemu wiąże się z powrotami do znanych z przeszłości przyzwyczajeń. Dają one poczucie bezpieczeństwa oraz tworzą niepodważalne fundamenty funkcjonowania. Zarówno album jak i wideo Krystiana Daszkowskiego wskazują na to jak ważne są te powroty dla tworzenia własnej i artystycznej osobowości.

Krystian Daszkowski, Widziałem obrazy, które nigdy nie powstały., wideo

Krystian Daszkowski, Rumunia 1996,

album fotograficzny, czarno białe fotografie

notatki artysty (24,5 x 29 cm)

Krystian Daszkowski, Rumunia 1996,

album fotograficzny, czarno białe fotografie

notatki artysty (24,5 x 29 cm)

Krystian Daszkowski, Rumunia 1996,

album fotograficzny, czarno białe fotografie

notatki artysty (24,5 x 29 cm)

Krystian Daszkowski, Rumunia 1996,

album fotograficzny, czarno białe fotografie

notatki artysty (24,5 x 29 cm)

Krystian Daszkowski, Rumunia 1996,

album fotograficzny, czarno białe fotografie

notatki artysty (24,5 x 29 cm)

Krystian Daszkowski, Rumunia 1996,

album fotograficzny, czarno białe fotografie

notatki artysty (24,5 x 29 cm)

piątek, 4 marca 2016

RE-AKCJE 4

Gabriela Basta (tekst)

Wydział Grafiki

Krzysztof Walencik (praca)

Wydział Grafiki

Koła

odprysk, akwatinta, akwaforta,

sucha igła, miękki werniks

182 x 122cm

Krzysztof Walencik to perfekcjonista. To artysta nieugięty, konsekwentnie realizujący swoje założenia. Niekończący się cykl Koła jest idealnym dowodem tego uporu. Młody grafik operuje geometryczną formą idealną, testując w jej ramach swoje własne możliwości.

A robi to na wiele sposobów, stawiając sobie, jak zawsze, najwyższe wzorce - w tym przypadku Stanisława Wejmana i Wojciecha Fangora.

Korzysta z technik akwatinty, akwaforty, suchej igły, odprysku i miękkiego werniksu. Wszczepia się w materię koloru – jego jasność, nasycenie, przestrzenność.

Gra zestawieniami i eksperymentuje. Obok siebie stawia czernie i pastelowe róże, miedziane brązy i spokojne zielenie. Tworzy wysmakowane połączenia i jakości kompletnie przeciwne – od płynnych pól po nieregularne zadrapania.

W końcu dekonstruuje kształt koła, przecina go i modyfikuje – ciągle jednak opierając się na nim i w jego sferze działając. Ta forma nie służy jednak tylko samodyscyplinie. Zmultiplikowana sprawia wrażenie op-artowego kalejdoskopu, pulsuje przed wzrokiem widza, przytłacza. Tworzy swoistą tapetę. Artysta przewrotną „różnorodność powtarzalności” zamyka w ramy jeszcze bardziej powtarzalne. Czy to nie każe nam jednak przebić ścianę sztuczności i spojrzeć na każdą odbitkę z osobna? Dla mnie Koła to praca wielowymiarowa – oglądam ją więc z bliska. Przypatruję się drobnym zadrapaniom, czułym przejściom tonalnym, drganiom koloru – tak cennym w tej minimalistycznej formie.

A jak blisko Ty przystaniesz?

Krzysztof Walencik, Koła, odprysk, akwatinta, akwaforta, sucha igła, miękki werniks

czwartek, 3 marca 2016

RE-AKCJE 4

prof. Janusz Bałdyga (tekst)

Wydział Rzeźby i Działań Przestrzennych

Vitalii Shupliak (praca)

Wydział Edukacji Artystycznej

Tatuaż
performance
obiekt (koszula) 80cm x 60cm

Tatuaż. Ciało wojenne.

Rozgrywająca się w pobliżu wojna tworzy specyficzną ikonosferę opartą na znakach grozy, przemocy, przekroczenia ale też ucieczki, strachu, kamuflażu. Vitalii Shupliak mówi o stygmatach, które wojna pozostawia w świadomości i pamięci uwikłanych w nią ludzi. Wojskowy uniform jako narzędzie kamuflażu ukrywa w czarno szaro zielonej rzeczywistości uczestnika wojny, Shupliak przesuwa jego płaszczyznę bezpośrednio na powierzchnię ciała człowieka potwierdzając przegraną próbę ucieczki od tej wojny. Zdjęcie munduru to tylko pusty gest bez konsekwencji, stygmat wojenny pozostaje na twoim ciele.

Performance, który prowadzi do tej konkluzji, polega na działaniu z użyciem trzech wizytowych koszul stanowiących szablony przez które artysta nanosi na swoje ciało barwy wojny, kolejno zieloną, szarą i czarną. Zawieszone na ścianie koszule stanowią świadectwo odbytego przed chwilą „znakowania” ale są też obiektem do użycia, wszak wojna trwa. Ostatnią sekwencją performance jest nałożenie prywatnej, używanej wcześniej koszuli na pokryte wojennym ornamentem ciało. Zapisany na nim komunikat zostaje ukryty ale to ukrycie pozorne jak neutralność stojącego przed nami człowieka. Wojna trwa choć wielokrotnie ogłaszano jej kres.

Tatuaż , performance fot. D.Lewandowski

RE-AKCJE 4...

Pierwsza praca prezentowana w ramach projektu.

(kolejność publikacji alfabetyczna)

Magdalena Adameczek (tekst)

Wydział Edukacji Artystycznej

Paweł Jaśkiewicz (praca)

Wydział Komunikacji Multimedialnej

A Coruña

fotografia analogowa, negatyw średnioformatowy

Pięć wybranych fotografii Pawła Jaśkiewicza stanowi wycinek z cyklu zdjęć ilustrujących samotną podróż artysty po prowincjach Hiszpanii jesienią 2015 roku. Fotograf za punkt wyjścia opatrzył konfigurację wzajemnie współgrającej ze sobą przestrzeni osadzonej
w kontekście charakterystycznych elementów - punktów na mapie - tworząc swoistą Nową Topografię.

W pierwszym momencie zdjęcia wykonane przez Jaśkiewicza kierują odbiorcę do odczytania ich przede wszystkim w kontekście podróży, krajobrazów typowych dla Hiszpanii. Jednakże poddał on demontażowi wyobrażenia zachodnich miejsc tym samym zapisując na negatywach obrazy uniwersalne – nieoddające typowego, w pewien sposób reprezentacyjnego dla danego miejsca, charakteru przestrzeni. Zmusza odbiorcę do sięgnięcia poza schematyczną ramę identyfikacji.

Podczas dokumentacji Coruñy poddaje przekształceniu głęboko zakorzenione w warstwie semantycznej obrazy nobilitując tym samym nieoczywiste sfery znaczeniowe - ujmuje je w kontekście nowej topografii i wpisuje w nowe konteksty. Każda z fotografii zostaje zapisana jako osobny punkt na mapie, co po złożeniu tworzy koherentny system zależności, w którym to artysta w indywidualny sposób definiuje otaczającą go przestrzeń.

Jaśkiewicz tworząc negatywy codzienności przepracowuje obrazy z jednej strony kolektywnie głęboko zakorzenione w świadomości mieszkańców hiszpańskiego miasta Coruña, z drugiej powszechnie wypierane przywodzące na myśl monotonie codzienności. Koncentruje się na zazwyczaj pomijanych „wycinkach” krajobrazu nadając tym samym nowej znaczeniowości topograficznym miejscom. Wielopłaszczyznowo łączy konteksty przypisując daną chwilę określonemu miejscu i współrzędnej. W przenikliwy sposób splata elementy natury
i przemysłu razem ze śladami obecności człowieka implikując swoistą hybrydę skomplikowanych znaczeń i powiązań.

Dużą role przywiązuje do śladu jaki pozostawia po sobie człowiek. Artefakty takie jak fabryki, domy czy sklepy stanowią główny punkt jego zainteresowania. Figurze ludzkiej nadaje specyficzny status, a raczej status jej zostaje przez niego pominięty. W jego chłodnych fotografiach człowiek pozbawiony zostaje swojej indywidualności - staje się wycinkiem kompozycyjnego schematu, odseparowanym, „posegregowanym” we własnych samotnych sferach.

Paweł Jaśkiewicz, A Coruña.

piątek, 26 lutego 2016

Uczestnicy projektu krytyczno-wystwienniczego RE-AKCJE 4

Szanowni Państwo,

przedstawiamy listę osób zakwalifikowanych do tegorocznej edycji
RE-AKCJI
(w kolejności alfabetycznej, według schematu Autor tekstu/Autor pracy).
Od niedzieli zarówno na stronie facebookowej RE-AKCJI, jak i na naszym blogu prezentować będziemy każde zgłoszenie
(oczywiście w kolejności alfabetycznej).

RE-AKCJE 4
terminy wystaw

17 - 30 marca 2016 roku, Akademia Sztuk Pięknych Kraków, Galeria Promocyjna.

12 – 30 kwietnia 2016 roku, Akademia Sztuk Pięknych Gdańsk, Wydział Rzeźby i Intermediów.

18 - 28 października 2016 roku, Uniwersytet Artystyczny Poznań.

Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku

1. dr Zbigniew Brzostowski/Marta Adamska

2. Zuzanna Dolega/Adela Rostek

3. Martyna Jastrzębska/Piotr Mosur, Pomme de Terre

4. kwa/Katarzyna Blajchert

5. Jakub Ostoja-Lnski/Natalia Tkaczyk

6. Karolina Pielak/Kinga Woźniak

7. Dominika Piętak/Agnieszka Piasecka

8. Adam Piętak/Dominika Piętak

9. Alicja Sawoniuk/Magdalena Sadłowska

10. Weronika Szymańska/Laura Adel

11. Natalia Tkaczyk/ Jakub Ostoja-Lnski

12. Sebastian Tucholski/Weronika Michalska

Wyboru dokonała Komisja Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku w składzie:

dr Zbigniew Brzostowski (Międzywydziałowy Instytut Nauk o Sztuce), dr Anna Reinert (Wydział Malarstwa), Anna Włodarska (Międzywydziałowy Instytut Nauk o Sztuce), Katarzyna Wanielewska (Sekretarz Laboratorium Badawczego +/- ∞).

Akademia Sztuk Pięknych w Krakowie

1. Gabriela Basta/Krzysztof Walencik

2. Tomasz Florek/Bartosz Banasik

3. Angelika Głowacka/Sylwia Solak

4. Alicja Gołyźniak/Przemysław Wideł

5. Paulina Krupa/Barbara Kosakowska

6. dr Kamil Kuzko/Izabela Liżewska

7. Natalia Ledzianowska/Anna Kaseja

8. Marcin Mleczak/Maja Starakiewicz

9. Paulina Niemczyk/Izabela Biela

10. Sylwia Solak/Angelika Głowacka

11. Przemysław Wideł/Karina Janik

12. Andrzej Wojtkiewicz/Piotr Starościc, Maciej Malczewski

13. dr Michał Zawada/Joanna Woźny

Wyboru dokonała Komisja Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w składzie:

dr hab. Jan Tutaj prof.ASP (Prorektor ds. studenckich ASP w Krakowie), Patryk Grabowski

(Student Zarządzania kulturą i mediami oraz Filmoznawstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim), Mateusz Grymek (Przewodniczący Interdyscyplinarnego Koła Artystyczno-Naukowego (IKAN), Wydziałowej Rady Samorządu Studenckiego WM).

Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu

1. Magdalena Adameczek/Paweł Jaśkiewicz.

2. prof. Janusz Bałdyga/Vitalii Shupliak (performance)

3. Paulina Brelińska/Krystian Daszkowski

4. Daria Grabowska/Dawid Marszewski

5. Izabela Hyża/Paulina Szpaczyńska

6. prof. Piotr C. Kowalski/Paulina Folta

7. prof. UAP Katarzyna Kujawska – Murphy/Filip Wierzbicki - Nowak
8. as. Justyna Olszewska/Sebastian Prusaczyk

9. Paulina Piórkowska/Adrian Szwarc

10. Aleksander Radziszewski/Małgorzata Kaczmarek

11. dr Natalia Wegner/Roksana Marciniak

Wyboru dokonała Komisja Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu w składzie:

prof. Joanna Imielska, prof. UAP Izabela Kowalczyk, prof. UAP Anna Tyczyńska,

dr Sonia Rammer.

darska (Międzywydziałowy Instytut Nauk o Sztuce), Katarzyna Wanielewska (Sekretarz Laboratorium Badawczego +/- ∞).

wtorek, 9 lutego 2016

RE-AKCJE 4

REGULAMIN!

Prosimy, zapoznajcie się….zanim napiszecie…najważniejsze kwestie…

prosto i w skrócie należy zgłosić opisaną pracę – (pamiętajcie) nie swoją!

terminy 14.02.2016! (dla Studentów UA w Poznaniu do 19.02. również 2016)

w tym roku zmieniliśmy ilość znaków obowiązujących dla kierunku Edukacja Artystyczna (dotyczy ASP w Gdańsku oraz UA w Poznaniu) terminy wystaw podaliśmy
w Regulaminie – w tym roku zaczynamy
w Krakowie…!